-
ایالات متحده
در طول جنگ های داخلی آمریکا، تقریباً 45,000 زندانی اتحادیه در اردوگاه زندان اَندرسونویل در جورجیا، تحت فرماندهی فرمانده هنری ویرتز، نگهداری می شدند. گرسنگی، سوء تغذیه و بیماری جان تقریباً 13,000 تن را - 40 درصد از مجموع تلفات زندانیان اتحادیه که در اسارت اتحاد ایالت های جنوبی در اسارت بودند - گرفت --. پس از پایان جنگ، ویرتز محاکمه و توسط یک دادگاه نظامی فدرال در واشنگتن به جرم توطئه و قتل محکوم شد. وی در 10 نوامبر سال 1865 به دار آویخته شد. -
شیلی
در طول سال های 1973 تا 1990 رژیم نظامی به رهبری آگوستو پینوشه، بیش از 2,000 شهروند شیلی به دلایل سیاسی کشته و ده ها هزار نفر توسط رژیم زندانی و شکنجه شدند. دو کمیسیون حقیقت یاب و آشتی توسط دولت های بعدی برای بررسی نقض حقوق بشر و وادار کردن دولت به پرداخت غرامت مادام العمر به قربانیان بازمانده تشکیل شد. در هنگام مرگ پینوشه در سال 2006، حدود 300 اتهام جنایی علیه وی -- شامل اتهاماتی مربوط به نقض حقوق بشر، مانند شکنجه، ناپدید شدن اجباری و قتل -- اقامه شده بود. -
آرژانتین
از سال 1976 تا 1983، بین 9,000 تا 30,000 مخالف سیاسی توسط دولت نظامی آرژانتین "ناپدید شدند" که این کار با بیهوش کردن آنان و پرتاب کردنشان از هواپیما به درون اقیانوس اطلس اتفاق افتاد. دولت در مبارزات خود علیه دشمنان حقیقی و فرضی رژیم، از شکنجه نیز استفاده می کرد. پس از استقرار دموکراسی در سال 1983، خورخه ویدِلا، رهبر سابق دولت نظامی، به ارتکاب موارد متعددی از قتل نفس، آدم ربایی و شکنجه محکوم شد. در آوریل سال 2007، دستگاه قضایی آرژانتین حکم عفو سال 1990 را ملغی نمود و ویدلا در حال حاضر در بازداشت خانگی به سر می برد. -
رواندا
حداقل 500,000 توتسی و هزاران هوتوی میانه رو در نسل کشی سال 1994 در رواندا که هنگام جنگ داخلی در این کشور رخ داد، کشته شدند. شورای امنیت سازمان ملل در نوامبر سال 1994، یک دادگاه جنایی بین المللی برای رواندا به منظور محاکمۀ متهمان به نسل کشی، جنایت علیه انسانیت و جنایات جنگی در تانزانیا تشکیل داد. اولین محاکمه های رهبران رواندا در سال 1997 آغاز شد و انتظار می رود این دادگاه در سال 2010 به کار خود پایان دهد. -
کامبوج
بین سال های 1975 تا 1979، رژیم خمرهای سرخ به رهبری پل پُت1 حدود 5/1 میلیون نفر از جمعیت 5/7 میلیونی این کشور را از طریق اعدام، گرسنگی و طرح های کار اجباری به قتل رساند. در سال 2006، دولت کامبوج و سازمان ملل متحد برای محاکمۀ اعضای ارشد خمرهای سرخ به دلیل جنایات علیه انسانیت، از جمله نسل کشی، دادگاهی چند ملیتی تشکیل داد. پنج متهم، از جمله رفیق دوچ2، فرماندۀ زندان معروف توئُل سلِنگ3، در سال 2007 مورد پیگرد قرار گرفتند. محاکمات قرار بود در سال 2008 آغاز شوند.
سفیر ایالات متحده در سازمان ملل متحد از فرار خود از خمرهای سرخ در سال 1976 می گوید -
ژاپن
بین حملۀ سال 1931 ژاپن به منچوری و شکست امپراطوری ژاپن توسط متفقین در سال 1945، ارتش این کشور رقمی بین 3 تا 10 میلیون نفر، شامل چینی، اندونزیایی، کره ای، فیلیپینی، هندوچینی و زندانیان جنگی متفقین، را به قتل رساند. علاوه بر این، ارتش در شکنجه، کار اجباری، غارت و تجاوز نیز نقش داشت. بین سال های 1946 و 1948، یک دادگاه ویژه، دادگاه نظامی بین المللی برای خاور دور، برای محاکمۀ افسران ارشد و رهبران سیاسی و نیز متهمان به سوء قصد علیه زندانیان در توکیو برگزار شد. چین نیز 13 دادگاه جنایات جنگی برای خود برگزار کرد. -
عراق
در سال 2004، دولت موقت عراق یک دادگاه ویژه برای محاکمۀ متهمان به نسل کشی، جنایت علیه انسانیت، جنایات جنگی یا دیگر جرائم جدی در طول مدت حکومت حزب بعث در این کشور بین سال های 1968 و 2003 برگزار کرد. صدام حسین، رهبر سابق عراق، و سه تن از دیگر مقامات ارشد به دلیل کشتار 148 مرد و پسر شیعه در دُجَیل در سال 1982 محکوم واعدام شدند؛ آنان به جرائم دیگری نیز مانند حملۀ شیمیایی سال 1988 که به کشته شدن هزاران شهروند کُرد انجامید، متهم شدند.
رایس از تعمق و ژرف نگری دادگاه عراقی در پروندۀ صدام حسین ستایش می کند -
لاهه، هلند
لاهه میزبان بیش از 150 سازمان حقوقی بین المللی است. از آن جمله می توان به دادگاه بین المللی جنایی، که مسئولیت رسیدگی به پرونده های جنایات جنگی، جنایت علیه انسانیت و نسل کشی را به عهده دارد؛ دادگاه بین المللی جنایی برای یوگسلاوی سابق و دادگاه دادگستری بین المللی یا دادگاه جهانی اشاره کرد. این شهر هلندی که محل برگزاری اولین کنفرانس های صلح در سال های 1899 و 1907 بوده است، در جهان به نام "شهر صلح و عدالت" مشهور است.
نهاد های بین المللی و دادگاه های محلی محاکم جنایات جنگی را برگزار می کنند -
آلمان
پس از جنگ جهانی دوم، نیروهای متفقین دادگاه ویژه ای در شهر نورنبرگ، آلمان، برای محاکمۀ رهبران برجستۀ سیاسی، نظامی و اقتصادی آلمان نازی به خاطر جنایات جنگی، جنایات علیه انسانیت و جنایات علیه صلح برگزار کردند. در طول مدت هولوکاست، بین سال های 1933 تا 1945، نازی ها تفریباً نیمی از 14 میلیون نفر یهودیان اروپا را به قتل رساندند. قربانیان دیگر، کولی ها، همجنس بازان، معلولان، اعضای فرقۀ گواهان خداوند، زندانیان شوروی و بسیاری از شهروندان اروپایی را شامل می شدند. مدادرسی های سال های 1945 تا 1946 برای محاکمۀ 24 نفر از رهبران ارشد نازی به محکومیت اعدام و حبس برخی و تبرئۀ برخی دیگر از آنان انجامید. این دادگاه ها به نمونه ای برای تصویب و پذیرش دادگاه جنایی بین المللی تبدیل شدند. کشور جدید آلمان نیز تقریباً 70 میلیارد دلار به عنوان غرامت به کشور اسرائیل و 15 میلیارد دلار به بازماندگان هولوکاست پرداخت کرده است. -
یوگسلاوی سابق
درگیری های نظامی سال های 1992 تا 1995 که به تجزیۀ یوگسلاوی منجر شد، به مرگ 100,000 نفر انجامید. هزاران نفر به اِعمال خشونت علیه جمعیت های مسلمان، کروات و صرب منطقه مورد سوء ظن و اتهام هستند. دادگاه جنایی بین المللی سال 1993 برای یوگسلاوی سابق، اولین دادگاهی بود که به موجب فصل 7 سازمان ملل متحد برگزار شد و اولین دادگاهی بورد که یک رهبر شاغل -- نخست وزیر صرب، اسلوبودان میلِسویچ، را به جرم جنایات جنگی مورد پیگرد قرار داد. (مقالۀ مربوط به همین موضوع: ایالات متحده پس از مرگ میلسویچ حمایت خود را از دادگاه تأیید می کند)
در ژوئیۀ سال 2008، دولت صربستان، رهبر سابق بوسنی تبار صرب ، رادوان کارادیچ را دستگیر کرد؛ وی در ژوئیۀ سال 1995 توسط دادگاه جنایی بین المللی برای یوگسلاوی سابق، به جرم شش فقره نسل کشی و دو فقره جنایت علیه انسانیت و به دلیل اقداماتش به عنوان رهبر جمهوری تجزیه شدۀ صربستان محکوم شده بود. (مقالۀ مربوط به همین موضوع:
کاخ سفید از دستگیری رادوان کارادیچ استقبال می کند)
